| Kobiece stroje historyczne
|
| Adamaszek - tkanina jedwabna, która najpierw zasłynęła w mieście azjatyckim Damaszku i stąd upowszechniła się w Europie jej nazwa (franc. da-mas}. Po arabsku miasto Damaszek zowie się Dimiszk; początkowa głoska a w polskiej nazwie tkaniny jest przedimkiem arabskim przymiotnika ad-dimiszki, znaczącego: damasceński, czyli materia damasceńska. Dawne panie, a potem i mieszczki, nosiły szuby i spódnice adamaszkowe, najwięcej karmazynowe, żydówki robiły z adamaszku swe załóżki. Prócz amarantowego bywały jeszcze modne adamaszki zielone i niebieskie.
|
|
| Męskie stroje hisotryczne
|
| Ferezja (tureck. feradże) - w Turcji ubiór wierzchni z szerokimi rękawami. W Polsce nazywano ferezją suknię wierzchnią nieprzepasywaną, zwykle barwy czerwonej, noszoną najpierw przez panów, potem i przez uboższych, naśladujących mody pańskie. Panowie nosili ferezje podbite sobolami lub rysiami, szlachta — lisami. Stefan Czarniecki (poniżej) przedstawiony jest w ferezji na starym portrecie, który był własnością córki Czarnieckiego Branickiej; z portretu tego odtworzono postać Czarnieckiego na pomniku w Tykocinie.
|
|
|
|
| Wystrój wnętrz
|
| Adamaszek bywał w różnych kolorach, najczęściej jednak szkarłatny i zwykle jednej barwy w sztuce, a główną cechą tej tkaniny były na tle atłasowym wzory, przedstawiające: liście, kwiaty i owoce. Używany był na ubiory kościelne (ornaty, kapy, antepedia), potem także na obicia, meble, opony na łóżka. Robiono adamaszkowe obrusy i serwety.
|
|
